آخرین شب احمدی نژاد

امشب آخرین شب ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد است. در این آخرین شب توجه به چند نکته مفید به نظر می رسد:

1. قضاوت کردن در مورد عملکرد آقای احمدی نژاد کار آسانی نیست. اما یک چیز واضح است و آن این است که آیا آگاه ترین فرد به نقاط ضعف و قوت رییس دولت نهم و دهم کسی جز امام خامنه ای است؟ آیا بی بغض و کینه ترین نظر کارشناسانه جز از طرف ایشان قابل قبول است؟ آیا بهترین معیار برای یافتن درجه انحراف هر کسی و اصلی یا فرعی بودن هر موضوعی جز شاخص رهبری است؟ آیا بهتر نیست به جای قضاوت کردن های مدامی که اکثرا بر پایه ی نقص عمیق اطلاعات اولیه است به آخرین سخنان رهبری در همین ماه رمضان در مورد آقای احمدی نژاد و دولتش نظری بیندازیم و بعد حکم خودمان را صادر کنیم؟!

2. احمدی نژاد یک پدیده نیست همان طور که خاتمی یک پدیده نبود. اساسا مگر این کشور چند تا رییس جمهور داشته که پس از تکرارهای مدام ناگهان کسی چون احمدی نژاد یک پدیده باشد؟ اولین رییس جمهور ما خائن از آب در آمد و فراری شد. دومی دو ماه بعد از انتخاب شهید شد. سومی بعد از رحلت حضرت امام ردای پر صلابت رهبری را پوشید. از سال 68 تا امروز فقط سه رییس جمهور داشته ایم که هر یک شاخصه های خود را داشته اند. احمدی نژاد پدیده نبود فقط یک رییس جمهور بود، رییس جمهوری که به شدت خودش بود، همین!

3. املای نانوشته غلط ندارد. احمدی نژاد هشت سال املا نوشته است. نمره اش چند است بماند اما آنهایی که هنوز به این ملت خیانت های سال 88 را بدهکارند حق ندارند پیش از رسیدگی به غلط های فاحش املای سال فتنه شان، ادعای معلمی کنند. چه احمدی نژاد باشد چه نباشد فرقی در دعوای ما و مدعیان سال 88 که کشور را به آشوب کشیدند، نمی کند. چون مسئله آنها 22 خرداد نبود، مسئله شان 22 بهمن بود. آنها که پشت سر شعار اعتدال روحانی پنهان شده اند باید جواب ادعای تقلب را بدهند و این چیزی نیست که ما فراموشش کنیم.

پی نوشت: آقای روحانی! دعای شب قدر مایی که به تو رای ندادیم موفقیت شما بود در این یک سال! انشاالله موفق باشید که پیروزی دولت شما موفقیت نظام اسلامی است.